Κόντρες...
Τα προβλήματα χώρων έγιναν ακόμα πιο πιεστικά την χρονιά αυτή (2004/05) γιατί έπρεπε να εγκατασταθεί ο εξοπλισμός που ερχόταν από τα προγράμματα διεύρυνσης και ενίσχυσης σπουδών πληροφορικής και χώροι άλλοι δεν βρισκόταν. Ετσι αναγκαστικά άρχισαν να μετατρέπονται αίθουσες διδασκαλίας σε εργαστήρια και πρώτη πρώτη ήταν η ΒΠ2 που έγινε εργαστήριο Ρομποτικής ενώ ακολούθησε αργότερα την επόμενη χρονιά η ΒΠ1 που έγινε εργαστήριο Ψηφιακών Συστημάτων. Τα μόνα νέα αποκτήματα ήταν ο παλιός χώρος των φωτοτυπικών που έγινε αίθουσα ΒΠ4 και το παλιό γραφείο του Δ. Κρυωνά που δόθηκε την άνοιξη του 2005 στον Α. Τσινάκο.
Ο Νοέμβριος του 2004 ήταν πολύ άσχημος για τις σχέσεις με το τμήμα Ηλεκτρολογίας το οποίο μας απαγόρευσε να χρησιμοποιούμε χώρους του στους οποίους κάναμε το λάθος να εγκαταστήσουμε δικό μας σύγχρονο εξοπλισμό γιατί δεν είχαμε που να τον πάμε και τον χρησιμοποιούσαμε από κοινού. Ηταν η πρώτη ένδειξη αυτού που θα ακολουθούσε και αφορούσε εμένα τον ίδιο. Ετσι αναγκαστήκαμε να κάνουμε μαθήματα και στο μεγάλο αμφιθέατρο που ήταν ακατάλληλο για μάθημα. Οι επανειλημμένες προτάσεις που κάναμε προς την διοίκηση δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Το ίδιο και χειρότερο ακατάλληλη ήταν και η αίθουσα του αναγνωστηρίου της βιβλιοθήκης που την χρησιμοποιούσαμε για τα μεγάλα ακροατήρια των πρώτων εξαμήνων.
Ηταν ο καιρός που δεχόμουν μέσω τρίτου απειλές για εκπαραθύρωσή μου από το εργαστήριο που «ανήκει» στο τμήμα Ηλεκτρολογίας. Ζήτησα από το Συμβούλιο του ΤΕΙ να μου αναθέσει την διοίκηση του χώρου αλλά δεν απάντησε με την λογική ότι είμαι ήδη εδώ και δέκα τουλάχιστον χρόνια υπεύθυνος του χώρου και δεν βλέπει τον λόγο να ανανεώσει την εντολή μια και δεν υπάρχει κανείς άλλος σχετικός με το αντικείμενο. Από ότι κατάλαβα, περίμεναν να το κάνουν μόλις αποχωρούσα από την ενεργό υπηρεσία όπως και το έκαναν με τον χειρότερο τρόπο. Δεν μπορούσαν να αμφισβητήσουν ευθέως αυτά που είχα κάνει τα είκοσι χρόνια που ήμουν εκεί.
Την χρονιά αυτή δεν είχα ξένους σπουδαστές στο εργαστήριο αλλά στα μέσα Νοεμβρίου 6 με 13.11 πήγα για την καθιερωμένη επίσκεψη στο Wilhelmshaven φιλοξενούμενος του Klaus και της Μαρίνας. Ηταν ένα ευχάριστο διάλειμμα στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα της Καβάλας όπου δεν υπήρχε στιγμή χωρίς προβλήματα. Κάποια στιγμή, δεν θυμάμαι ακριβώς πώς, το πανεπιστήμιο του Vigo ήθελε να υποβάλει μια πρόταση ενός μεγάλου ερευνητικού προγράμματος και μου ζήτησε να συμμετέχω μέσω του Neapolis αλλά τελικά ο συναγωνισμός ήταν πολύ μεγάλος και η πρόταση δεν χρηματοδοτήθηκε οπότε έφυγε ένας μελλοντικός μπελάς από το κεφάλι μου. Στα τέλη Φεβρουαρίου του 2005 διορίστηκε ο Αύγουστος που είχε εκλεγεί το προηγούμενο καλοκαίρι και έφερε μαζί του και ένα μεγάλο πρόγραμμα για την μελέτη και επίβλεψη της κατασκευής ευρυζωνικών δικτύων σε αρκετούς δήμους της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Μόλις ήρθε ανέλαβε υπεύθυνος Τομέα και τον προετοίμαζα για την διοίκηση την μεθεπόμενη χρονιά.
Το εαρινό εξάμηνο κάναμε όλη η οικογένεια μαζί το ταξίδι Καβάλα San Sebastian από 12 ως 18.3 και θυμάμαι ότι μείναμε στο Hotel Londres y Inglaterra πάνω στην La Concha με υπέροχη θέα στον κόλπο και απίθανο πρωϊνό. Τα χρυσοπληρώσαμε τα δωμάτια με Ocean View αλλά μας χρειαζόταν. Πήραμε και τα παιδιά μαζί μας με την λογική να πάνε στο εξωτερικό με Erasmus αλλά μόνο η Λίνα τελικά πήγε αργότερα στην Σαραγόσα. Ηταν τελικά η τελευταία φορά για μένα στο San Sebastian ένδεκα χρόνια μετά την πρώτη. Τα μαθήματα έγιναν στο νέο τους κτίριο σε πολύ μεγάλους και άνετους χώρους αλλά με τους ίδιους υπολογιστές που μεταφέρθηκαν από το παλιό κτίριο. Η φιλοξενία του Angel και της Casti εξαιρετική όπως πάντα. Η Λίνα τους επισκέφτηκε όταν πήγε στην Ισπανία για τελευταία φορά μετά από λίγα χρόνια.
Ο Klaus ήρθε άλλη μια φορά στην Καβάλα, νομίζω και τελευταία επίσης στο τέλος Μαρτίου και έδωσε το ίδιο διήμερο Σεμινάριο 29-30.3 με την ίδια μεγάλη επιτυχία στους σπουδαστές της Βιομηχανικής Πληροφορικής. Οι κόντρες μεταξύ των δύο τμημάτων είχαν ως αποτέλεσμα οι διεθνείς σχέσεις που είχαν δημιουργηθεί από μένα τα τελευταία δέκα χρόνια να εξαφανιστούν με την μορφή που είχαν μαζί με μένα. Θα είχα κάποιους σπουδαστές μέχρι το τέλος της υπηρεσίας μου αλλά τίποτα δεν ήταν όπως πριν.
Τέλη Απριλίου επιστρέψαμε για τις πασχαλιάτικες διακοπές και αρχές Μαϊου άρχιζε η τουριστική περίοδος με το γνωστό τρέξιμο. Πριν από το τέλος της χρονιάς φαίνεται ότι βρέθηκε μια λύση στο επιτακτικό πρόβλημα των αιθουσών διδασκαλίας με την κατασκευή δυό αμφιθεατρικών αιθουσών στην πυλωτή της Φ3 αλλά θα ήταν διαθέσιμες μετά από τουλάχιστον ένα χρόνο.
Κάπου στα τέλη Μαϊου στα πλαίσια των υποχρεώσεων που είχαμε στο έργο Ενίσχυση Σπουδών Πληροφορικής έπρεπε να οργανώσουμε μια διημερίδα σε συνεργασία με την Βιομηχανία για την διασύνδεση σπουδών και βιομηχανίας και υπεύθυνος για την οργάνωσή της ορίστηκε ο Καθηγητής Δημήτρης Πογαρίδης ο οποίος σκέφτηκε να καλέσει τον Πρόεδρο των Βιομηχανιών Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Μια μέρα πριν την έναρξη της διημερίδας καμιά δεκαριά σπουδαστές της Πανσπουδαστικής κάνουν κατάληψη στον χώρο της διημερίδας που ήταν το Μεγάλο Αμφιθέατρο διότι τολμήσαμε να φέρουμε τους Βιομήχανους μέσα στο ΤΕΙ πράγμα που ήταν έγκλημα κατά τους ίδιους. Αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε το σπίτι μας για να πάμε εκτός ΤΕΙ, την μια μέρα στο Αμφιθέατρο της Νομαρχίας και την δεύτερη στην Αίθουσα του Επιμελητηρίου όπου δεν μπορούσαν να μας εμποδίσουν γιατί εκεί δεν περνούσε η μπογιά τους μακριά από το άσυλο του ΤΕΙ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου