Εκδρομή στο Δάσος της Στροφυλιάς

-


 Πασχαλινές διακοπές στην Πάτρα τον Μάϊο του 1983. Οι γονείς μου με την θεία Αλεξάνδρα και την Φωτεινή σε εκδρομή στο δάσος της Στροφυλιάς ή αλλοιώς στην Καλόγρια.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το εξάμηνο του Πολυτεχνείου (Α εξάμηνο του 1973-74)

-
Εικόνα
Νωρίς νωρίς σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια στις αρχές Οκτωβρίου άρχισαν τα μαθήματα του πρώτου εξαμήνου αφού οι εγγραφές έγιναν στα τέλη Σεπτεμβρίου. Ξεκίνησα χωρίς ιδιαίτερο άγχος μια και είχα περάσει εύκολα όλα τα μαθήματα της προηγούμενης χρονιάς και με καλούς βαθμούς. Οι καθηγητές γνωστοί οι περισσότεροι αλλά και νέα πρόσωπα όπως ο τυπικός και άχρωμος Τζαφέστας που έκανε στάση στην Πάτρα ενδιαφερόμενος για το ΕΜΠ που μας έκανε τα Ψηφιακά Συστήματα, ο ανεκδιήγητος Νίκολης στα Τηλεπικοινωνιακά Συστήματα, ο Γραμματικός στον Αυτόματο Ελεγχο, ο Γαλανός στην Παραγωγή Ηλεκτρικής Ενέργειας και ο Κοκκινάκης στην Αυτόματη Τηλεφωνία. Μαζί με τον μετέπειτα κουμπάρο μου αποφασίσαμε αντί ενός μαθήματος Επιλογής να επιλέξουμε την Ειδική Προκεχωρημένη Εργασία που ήταν πρόδρομος της Διπλωματικής Εργασίας που αργότερα θα γίνει υποχρεωτική. Πήγαμε μαζί λοιπόν στον Γαλανό να του ζητήσουμε θέμα και να τον ρωτήσουμε αν μπορούμε να την κάνουμε μαζί. Μας δίνει λοιπόν μια κούτα με κάρτες που θα ήταν...
Διαβάστε περισσότερα

Από την Πάτρα... στο Ρίον! (ή αλλοιώς η χρονιά 1970-71)

-
Εικόνα
Κουτσά στραβά το πρώτο έτος της συνδιδασκαλίας και της γενικής θεωρητικής μόρφωσης πέρασε αφού μας έβαλε στο γενικό πνεύμα της φοιτητικής ζωής, μας έμαθε τα κατατόπια της πόλης και οι περισσότεροι το πέρασαν χωρίς σοβαρές απώλειες. Ψάρακες όπως είμασταν, μαθημένοι στο ζυγό από το Γυμνάσιο, δύσκολα ξεφεύγαμε από τα καθιερωμένα και χάφταμε ότι μας έλεγαν. Τότε όμως αντιληφθήκαμε ότι μπήκαμε σε μια σχολή χωρίς καθηγητές και χωρίς κτήρια και απλά εξυπηρετούμασταν από την φυσικομαθηματική σχολή με διαφορετικό προσανατολισμό από αυτόν που θα έπρεπε να έχουμε. Κάπου εκεί άρχισε και ο προβληματισμός…. Τι χρήσιμο θα μάθουμε εδώ που ήρθαμε, που θα το μάθουμε, ποιος θα μας το μάθει; Οι ξύπνιοι οι Αθηναίοι συμφοιτητές μας έβαλαν τα δυνατά τους να πάρουν μετεγγραφή στο Πολυτεχνείο και κάποιοι λίγοι τα κατάφεραν αφήνοντας τους υπόλοιπους να βολοδέρνουν στα ίδια. Το κενό αναπληρώθηκε σε λίγο με μετεγγραφή κάποιων που ήρθαν από το εξωτερικό,   Ιταλία και Αυστρία, αν θυμάμαι καλά. Τα νέα από τους...
Διαβάστε περισσότερα

Διοίκηση ...χωρίς γραφείο

-
Εικόνα
Το πρώτο εξάμηνο της χρονιάς 86-87 ήταν αναγνωριστικό και πήρα όποιο μάθημα μου έδωσαν, έτσι από τα μαθήματα που έπρεπε να κάνω και τα οποία ήταν Ηλεκτρονικά Ισχύος και Ηλεκτρική Κίνηση μου έδωσαν την Ηλεκτρική Κίνηση ενώ το άλλο το κράτησε ο Τριανταφυλλίδης γιατί το έκανε αυτός την προηγούμενη χρονιά και η δικαιολογία του ήταν ότι όταν ανακοινώθηκε ο διορισμός μου στο διαβιβαστικό έγγραφο είχαν ξεχάσει να γράψουν τα Ηλεκτρονικά Ισχύος και έγραψαν μόνο την Ηλεκτρική Κίνηση. Ετσι οι ώρες μου συμπληρώθηκαν από τα άσχετα μαθήματα Φωτοτεχνία και Υψηλές Τάσεις. Φυσικά και για τα τρία μαθήματα γράφτηκαν Σημειώσεις και οργανώθηκε το πρώτο Εργαστήριο Ηλεκτρικής Κίνησης με δέκα εργαστηριακές ασκήσεις. Το εαρινό εξάμηνο που ανέλαβα Υπεύθυνος του τμήματος, λόγω αυξημένου διοικητικού έργου, μειώθηκαν οι ώρες μου αλλά επειδή πήρα και υπερωρίες άφησα το μάθημα της Φωτοτεχνίας στον Ψωμιάδη για να το πάρει ως υπερωρία. Εγώ άρχισα τα πήγαινε έλα στην Γραμματεία του τμήματος Ηλεκτρολογίας που είχε ω...
Διαβάστε περισσότερα

Η καπναποθήκη Meyer

-
Εικόνα
  Η καπναποθήκη του Αγγλου Meyer στο βάθος ήταν από τις μεγαλύτερες αλλά δεν ευτύχησε να φτάσει στις μέρες μας. Αφού άλλαξε ιδιοκτήτες γκρεμίστηκε και στην θέση της κτίστηκαν τα κλασσικά μοντέρνα κτίρια που έχουν αλλάξει την ιστορική μορφή της πόλης. Νεαρός αξιωματικός που εμφανίζεται συχνά στο τμήμα του αρχείου που σχετίζεται με το μέγαρο Raul φωτογραφίζεται στην παραλία στις αρχές της δεκαετίας του 1950 με φόντο το συγκεκριμένο κτίριο.
Διαβάστε περισσότερα

Στο καμίνι της Θεσσαλονίκης

-
Εικόνα
Τέτοια κατάσταση ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου μπορούσα να φανταστώ. Βρήκαμε το διαμέρισμα στην Αρμενοπούλου, αφήσαμε τα πράγματα και δρόμο για το Φροντιστήριο που ήταν αρκετά παρακάτω αλλά το βρήκαμε. Μιλήσαμε με τον άνθρωπο που έκανε την συμφωνία με τον Σαββόπουλο, μας έδωσε τις ώρες των τμημάτων, το ένα τμήμα το πρωϊ και το άλλο το απόγευμα, το μεσημέρι ίσα που προλάβαινα να φάω και το βράδυ έπρεπε να διαβάζω. Ακολουθώντας τις οδηγίες από το χωριό βρήκαμε το εστιατόριο στην Μελενίκου που θα μπορούσα να τρώω φθηνά, άρχισα μάθημα το απόγευμα και αποχαιρέτησα τον πατέρα μου που επέστρεψε την άλλη μέρα στο χωριό. Η μόνη επαφή στην πόλη ήταν ο θείος μου ο Νίκος ο καθηγητής το τηλέφωνο του οποίου μου έδωσε ο πατέρας μου και κάποια στιγμή θα του τηλεφωνούσα. Εγώ δεν είχα χρόνο ούτε να σκεφτώ, σαν ρομπότ μπαινόβγαινα στις τάξεις, η των περιφερειακών ήταν στα μέτρα μου, αλλά στην άλλη έκαναν δύσκολα πράγματα που δεν τα πολυκαταλάβαινα και έπρεπε να διαβάζω πολύ για να μπορώ να πρ...
Διαβάστε περισσότερα

Μόνοι... στο σπίτι

-
Εικόνα
Η επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά μας βρήκε χωρίς παιδιά στο σπίτι μια που ο Γιάννης ήταν στον στρατό και η Λίνα έφυγε τον Σεπτέμβριο για μεταπτυχιακό στην Αγγλία. Είχαμε βέβαια τρία μεγάλα παιδιά να φροντίσουμε, άνω των 80 όλα, και δεν μας έλειπαν οι έννοιες αλλά σε γενικές γραμμές ακόμα τα κατάφερναν καλά. Φυσικά τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο ακόμα πηγαινοερχόμασταν στην Θάσο. Ο Γιάννης μετατέθηκε στην Ελευθερούπολη στα τέλη Σεπτεμβρίου και όποτε δεν είχε υπηρεσία τον έπαιρνα από το στρατόπεδο για να μείνει στο σπίτι και τον επέστρεφα την άλλη μέρα. Εμεινε εκεί αρκετούς μήνες αλλά την άνοιξη μετά την ολοκλήρωση της ειδικής εκπαίδευσης βρέθηκε στο Σουφλί και συχνά κάναμε το ταξίδι για τον δούμε, να τον παραλάβουμε ή να τον πάμε όταν είχε άδεια. Η Φωτεινή για τις 28 του Οκτώβρη έκανε ένα ταξιδάκι να δεί την Λίνα και να της πάει διάφορα πράγματα αλλά και να γνωρίσει το Λονδίνο και το Γκίλφορντ. Εγώ φύλακας άγγελος ως συνήθως. Τα Χριστούγεννα τα κάναμε όλοι μαζί στην Καβάλα αλλά για την ...
Διαβάστε περισσότερα

Πριν από 55 χρόνια...

-
Εικόνα
  Στις 21 Απριλίου του 1967 ήμουν μαθητής στην πρώτη Λυκείου (τότε ακόμα ήταν χωριστά Γυμνάσιο και Λύκειο) αλλά δεν θυμάμαι καλά αν πήγαινα πρωϊ ή απόγευμα. Εκείνο που θυμάμαι όμως ήταν ότι ήταν Παρασκευή και από την Δευτέρα άρχιζαν οι διακοπές του Πάσχα. Μόλις συγκεντρωθήκαμε για να μπούμε στις τάξεις για μάθημα βγήκε ο Λυκειάρχης και μας είπε να γυρίσουμε στα σπίτια μας και μας είπε να μην πάμε το Σάββατο για μάθημα. Κάτι είχαμε ακούσει στα ραδιόφωνα ότι έγινε «επανάστασις» αλλά δεν μπορούσα ακόμα να καταλάβω καλά τι σήμαινε. Δεν κυκλοφορούσα ακόμα από την Ομόνοια και έτσι ούτε είδα ούτε άκουσα τίποτα ούτε στο πήγαινε ούτε στο έλα από την παράμερη Πτολεμαίου. Από το πρωϊ τα ραδιόφωνα έπαιζαν εμβατήρια, σημάδι ότι κάτι που δεν ήταν συνηθισμένο συνέβαινε. Όταν επέστρεψα από το σχολείο στο σπίτι της θείας μου έμαθα ότι έγινε «πραξικόπημα» όπως το έλεγαν οι μεγάλοι και όχι «επανάστασις» όπως έλεγε το ραδιόφωνο. Φυσικά δεν μπορούσα να καταλάβω τότε τι ακριβώς ήταν το ένα και τι το...
Διαβάστε περισσότερα

Το πρώτο βήμα

-
Εικόνα
  Κάπου στην αρχή του καλοκαιριού του 1963 ήρθε η ώρα για το πρώτο μεγάλο βήμα της ζωής. Η πρώτη απόπειρα απογαλακτισμού από την οικογενειακή θαλπωρή. Μόλις πήραμε το απολυτήριο του δημοτικού στο χέρι έπρεπε να δοκιμάσουμε την αξία μας έξω από το κλειστό περιβάλλον του μικρού χωριού. Επρεπε να δώσω εξετάσεις για την εισαγωγή στο Γυμνάσιο της Καβάλας. Δυό μέρες πριν από τις γραπτές εξετάσεις πρωϊ πρωϊ ξεκινήσαμε με τον πατέρα μου για το δεύτερο σημαντικό ταξίδι στην Καβάλα (το πρώτο ήταν η εγχείρηση αμυγδαλών στην Δευτέρα δημοτικού). Δεν θυμάμαι πως κατεβήκαμε στην Σκάλα αλλά φτάσαμε πολύ νωρίς. Η μέρα εξαιρετική λιακάδα και η θάλασσα λάδι. Πρώτο πλοίο πρωϊ πρωϊ ο Κανατσούλης, πετρελαιοκίνητο καϊκι που έκανε ακόμα την συγκοινωνία και λίγο αργότερα κατέφθανε από το Λιμένα ο ΑΛΕΞΗΣ. Βιαστικοί μπήκαμε στο παραδοσιακό μέσο θαλάσσιας μεταφοράς και ντούκου ντούκου βάλαμε πλώρη για την Καβάλα όπου έπρεπε να φτάσουμε σε λιγότερο από 2 ώρες σύμφωνα με το πρόγραμμα. Μόλις βγήκαμε από τον ...
Διαβάστε περισσότερα

Στο Τζαμί

-
Εικόνα
Ο μικρότερος της φωτογραφίας μας άφησε πριν ένα χρόνο σε ηλικία μεγαλύτερη των 90 ετών. Οικογενειακή φωτογραφία μπροστά στην βρύση του Τζαμιού στο Καζαβήτι. Από τα πρόσωπα που αναγνωρίζω καταλαβαίνω ότι πρόκειται για στενούς συγγενείς που σχετίζονται με την οικογένεια του προπαππού μου Ιωάννη Παπανθίμου, ο μικρός έφερε το ίδιο όνομα. Λίγα χρόνια λοιπόν πριν από τον πόλεμο προς τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Από το αρχείο της θείας μου Αλεξάνδρας που φαίνεται πρώτη από τα αριστερά. Ο πατέρας μου είναι πρώτος από αριστερά στην δεύτερη σειρά.  
Διαβάστε περισσότερα