Αναρτήσεις

Φωτογραφία

Το Παπανθιμαίϊκο... σπίτι μέσα από διαχρονικές φωτογραφίες

Ο προπαππούς μου από το σόϊ της γιαγιάς μου Μαρούδας Ιωάννης Παπανθίμου θυμάμαι ότι είχε μεγάλο σπίτι στο Καζαβίτι. Δεν θυμάμαι να τον πρόλαβα στη ζωή ούτε αυτόν ούτε την γυναίκα του. Τα χρόνια που ήμουν μικρό παιδί εκεί έμενε ο μικρότερος γιός της οικογένειας ο Παναγιώτης και κάποιες φορές θυμάμαι ότι το επισκεπτόμουν τα καλοκαίρια. Δεν θυμάμαι όμως πολλά πράγματα εκτός του ότι ήταν διόροφο, έμπαινες από το κατώϊ και ανέβαινες από μια ξύλινη εσωτερική σκάλα στο χαγιάτι που είχε ωραία θέα στην απέναντι πλαγιά προς τα Παλιαμπέλια. Το σπίτι είχε μεγάλη αυλή στην οποία έμπαινες από μια μεγάλη αυλόπορτα η οποία περιέργως πως ακόμα στέκεται στη θέση της χωρίς πόρτα όμως. Η αυλή είχε και φούρνο αλλά την τελευταία φορά που πέρασα από κεί τα απομεινάρια του που ήταν ορατά τον χειμώνα του 2022 είχαν χαθεί τελείως μέσα στις πρασινάδες. Οσο για τα σπίτι δεν μπορούσες πια να διακρίνεις απολύτως τίποτα πλην από κάποιους σωρούς από πέτρες και μπόλικη βλάστηση. Κι όμως... ψάχνοντας σε παλιές φω...

Τα καφενεία της εποχής μου

Εικόνα
Τα καφενεία της εποχής μου... Μικρός ήμουν όταν πρωτοξενιτεύτηκα σε ηλικία 12 ετών και έτσι δεν γνώρισα καλά τους μόνους χώρους που οι άνδρες του χωριού περνούσαν αρκετές από τις ώρες τους. Γυναίκες δεν πλησίαζαν τις καθημερινές αλλά σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις μπορεί να περνούσαν εκεί μερικές ώρες, κατά κανόνα συνοδεύοντας τους άνδρες της οικογένειας και πάντα συνοδευόμενες από κάποιον απ’ αυτούς. Οσο για τα παιδιά, τα αγόρια συνήθως πολύ σπάνια και αφού εξαντλούσαν τον διαθέσιμο χρόνο στα παιχνίδια κάθε είδους εκτός του καφενείου, κατέφευγαν δίπλα στον πατέρα τους μέχρι να έρθει η ώρα να πάρουν όλοι τον δρόμο για το σπίτι. Από τα 12 και μετά, τα καλοκαίρια στην Πλατάνα αλλά και στις Καλύβες τα παραδοσιακά καφενεία λίγο πολύ δεν είχαν εμφανίσει σημαντικές διαφοροποιήσεις από αυτό που ήξερα αν και σπάνια μπορούσες να μείνεις στο εσωτερικό τους μέρος το καλοκαίρι και οι δραστηριότητες συνήθως γινόταν στις αυλές και τα προαύλια κάτω από την σκιά δέντρων, κληματαριών και σπάνια...

Πρωτομαγιά στο Δασύλλιο με τον φακό του Δημητράκη Παπάνθιμου

Εικόνα
Πρωτομαγιά στο Δασύλιο... Με την φωτογραφική μηχανή του Δημητράκη Παπάνθιμου. Η αλήθεια είναι ότι πολύ αμυδρά θυμάμαι τον εαυτό μου σαν μικρό παιδί στο Δασύλλιο και μάλιστα Πρωτομαγιά. Τον θυμάμαι βέβαια αργότερα στα χρόνια της δεκαετίας του 1960 όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο αλλά κυρίως τον θυμάμαι εκεί πολύ καλά τα καλοκαίρια. Οταν βρέθηκε στα χέρια μου το φωτογραφικό αρχείο του θείου μου άρχισαν να ζωντανεύουν οι όποιες μνήμες κρυβόταν στο βάθος του μυαλού μου, τον καιρό που το μόνο που υπήρχε στην περιοχή ήταν ένα μισογκρεμισμένο και καμμένο κτίριο που όπως μου είπαν οι γονείς μου ήταν εκεί από την περίοδο της κατοχής. Φυσικά εκείνα τα χρόνια η περιοχή ήταν ένας βάλτος που όταν έβρεχε αρκετά πλημύρριζε εντελώς και η πρόσβαση από τις Καλύβες ήταν δύσκολη και μόνο από την πλευρά της Σκάλας εκτός από κάποια μονοπάτια που λίγοι τα γνώριζαν και λιγότεροι τα χρησιμοποιούσαν. Αργότερα μετά τον πόλεμο ανοίχτηκαν τα αποστραγγιστικά κανάλια που ξεκινούσαν από την Σκάλα και έφταναν ως το ...