Αναρτήσεις

Φωτογραφία

Στο στρατό...

Η πρώτη επαφή με το στρατό θα ήταν το κλασσικό «περιοδεύον» όπως το θυμάμαι να λέγεται το ΣΕΟ (Σώμα Επιλογής Οπλιτών) εκείνα τα χρόνια που τελείωνα το Γυμνάσιο στην Καβάλα. Πολύ παραξενεύτηκα που δεν με κάλεσαν να παρουσιαστώ όπως όλοι οι συμμαθητές μου και τότε δεν μπορούσα να εξηγήσω γιατί «με ξέχασαν». Φυσικά τα πράγματα τότε ήταν τελείως διαφορετικά από σήμερα που όλα γίνονται μέσα από το gov . gr . Η χωροφυλακή ήταν η αρμόδια υπηρεσία που αναλάμβανε να σε καλέσει ήδη από την προηγούμενη χρονιά και ο πατέρας μου τίποτα δεν μου ανέφερε. Αργότερα κατάλαβα ότι η αιτία ήταν ότι με στείλανε νωρίς στο σχολείο και ο στρατός μετρούσε όχι με το σχολείο αλλά με την ηλικία. Θυμάμαι πολύ καλά ότι το χαρτί για να περάσω «περιοδεύον» στην Καβάλα ήρθε στο χωριό αλλά εγώ είχα τελειώσει το Γυμνάσιο και περίμενα τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων και δεν ήξερα που θα ήμουν τον επόμενο Απρίλιο! Ετσι κάπου στα μέσα Οκτωβρίου του 1969 πήρα το χαρτί στο χέρι και πήγα με το λεωφορείο του ΚΤΕ...

Το Παπανθιμαίϊκο... σπίτι μέσα από διαχρονικές φωτογραφίες

Εικόνα
Ο προπαππούς μου από το σόϊ της γιαγιάς μου Μαρούδας Ιωάννης Παπανθίμου θυμάμαι ότι είχε μεγάλο σπίτι στο Καζαβίτι. Δεν θυμάμαι να τον πρόλαβα στη ζωή ούτε αυτόν ούτε την γυναίκα του. Τα χρόνια που ήμουν μικρό παιδί εκεί έμενε ο μικρότερος γιός της οικογένειας ο Παναγιώτης και κάποιες φορές θυμάμαι ότι το επισκεπτόμουν τα καλοκαίρια. Δεν θυμάμαι όμως πολλά πράγματα εκτός του ότι ήταν διόροφο, έμπαινες από το κατώϊ και ανέβαινες από μια ξύλινη εσωτερική σκάλα στο χαγιάτι που είχε ωραία θέα στην απέναντι πλαγιά προς τα Παλιαμπέλια. Το σπίτι είχε μεγάλη αυλή στην οποία έμπαινες από μια μεγάλη αυλόπορτα η οποία περιέργως πως ακόμα στέκεται στη θέση της χωρίς πόρτα όμως. Η αυλή είχε και φούρνο αλλά την τελευταία φορά που πέρασα από κεί τα απομεινάρια του που ήταν ορατά τον χειμώνα του 2022 είχαν χαθεί τελείως μέσα στις πρασινάδες. Οσο για τα σπίτι δεν μπορούσες πια να διακρίνεις απολύτως τίποτα πλην από κάποιους σωρούς από πέτρες και μπόλικη βλάστηση. Κι όμως... ψάχνοντας σε παλιές φω...

Τα καφενεία της εποχής μου

Εικόνα
Τα καφενεία της εποχής μου... Μικρός ήμουν όταν πρωτοξενιτεύτηκα σε ηλικία 12 ετών και έτσι δεν γνώρισα καλά τους μόνους χώρους που οι άνδρες του χωριού περνούσαν αρκετές από τις ώρες τους. Γυναίκες δεν πλησίαζαν τις καθημερινές αλλά σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις μπορεί να περνούσαν εκεί μερικές ώρες, κατά κανόνα συνοδεύοντας τους άνδρες της οικογένειας και πάντα συνοδευόμενες από κάποιον απ’ αυτούς. Οσο για τα παιδιά, τα αγόρια συνήθως πολύ σπάνια και αφού εξαντλούσαν τον διαθέσιμο χρόνο στα παιχνίδια κάθε είδους εκτός του καφενείου, κατέφευγαν δίπλα στον πατέρα τους μέχρι να έρθει η ώρα να πάρουν όλοι τον δρόμο για το σπίτι. Από τα 12 και μετά, τα καλοκαίρια στην Πλατάνα αλλά και στις Καλύβες τα παραδοσιακά καφενεία λίγο πολύ δεν είχαν εμφανίσει σημαντικές διαφοροποιήσεις από αυτό που ήξερα αν και σπάνια μπορούσες να μείνεις στο εσωτερικό τους μέρος το καλοκαίρι και οι δραστηριότητες συνήθως γινόταν στις αυλές και τα προαύλια κάτω από την σκιά δέντρων, κληματαριών και σπάνια...