Η χρονιά ...της ανάπαυλας!
Μετά το τελευταίο Συμβούλιο στα τέλη Αυγούστου παρέδωσα την σκυτάλη και άρχισα τις μετακινήσεις στα πλαίσια της εκπαιδευτικής άδειας. Ταυτόχρονα εξακολουθούσα να δουλεύω στα πλαίσια των πτυχιακών εργασιών και να πηγαίνω καθημερινά από το πρωϊ ως το βράδυ στο γραφείο μου εκτός από μια μέρα την εβδομάδα που επισκεπτόμουν την Ξάνθη. Η μόνη διαφορά ήταν ότι δεν είχα διοικητικές και διδακτικές ευθύνες και μπορούσα να αφιερώσω χρόνο στο ερευνητικό πρόγραμμα. Η εσωτερική κατάσταση στο τμήμα είχε αρχίσει να χάνει την συνεκτικότητα που είχε τα προηγούμενα χρόνια και τα σχόλια έδιναν και έπαιρναν μαζί με τα χαρτιά που δυστυχώς κυκλοφορούσαν με το παραμικρό.
Η Φωτεινή την νέα χρονιά τοποθετήθηκε οριστικά στο Δημοτικό Σχολείο της Δημαρχίας που ήταν κοντά στο σπίτι μας και καθημερινά έπαιρνε μαζί της και τον Γιάννη που πήγαινε στην Τρίτη και την Λίνα που πήγαινε στην πρώτη τάξη. Το πρωϊ συνήθως τους άφηνα εγώ και επέστρεφαν με τα πόδια. Ο παππούς κατέβαινε καθημερινά στο λιμάνι για να συναντήσει στα παγκάκια κανέναν γνωστό και πήγαινε συχνά μέχρι το φέρρυ μπόουτ όπου όλο και έβρισκε κάποιο γνωστό θασίτη. Ετσι μαθαίναμε τα νέα του νησιού. Η γιαγιά ασχολούνταν με το μαγείρεμα και τις καθαριότητες περιμένοντας να καταφτάσουν όλοι το μεσημέρι για το φαγητό. Τακτικός επισκέπτης η θεία Ευδοκία σχεδόν όλα τα απογεύματα αλλά όχι η θεία Αλεξάνδρα που δούλευε ακόμα και ήταν απασχολημένη μέχρι αργά και την βλέπαμε τα Σαββατοκύριακα.
Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε αγόρασα τον πρώτο φορητό μου υπολογιστή, έναν Mitac 386SX πληρώνοντας άλλες κάπου 400 χιλ από την τσέπη μου, αλλά θυμάμαι ότι τον είχα μαζί μου όταν πήγαινα στην Ξάνθη και μπορούσα να δουλέψω ανεξάρτητα από την υποδομή που υπήρχε στο εκεί εργαστήριο που δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστική. Πρακτικά η εκπαιδευτική άδεια δεν μου προσέφερε κάτι το σημαντικό εκτός από την απαλλαγή από διοικητικά και διδακτικά καθήκοντα και η επαφή μου με το ΔΠΘ σταμάτησε απότομα λόγω της ασθένειας του αείμνηστου Θ. Βικόπουλου που ταλανιζόταν από χρόνια από ερυθυματώδη λύκο και μια ξαφνική επιδείνωση λίγο πριν το τέλος της εκπαιδευτικής μου άδειας τον έστειλε στο νοσοκομείο και πίσω στο σπίτι του για να φύγει οριστικά από τον μάταιο τούτο κόσμο το καλοκαίρι του 1992. Ετσι δεν έγινε και η προγραμματισμένη στο ΔΠΘ διάλεξη ενημέρωσης για την δουλειά που έκανα. Επέστρεψα τυπικά στα καθήκοντά μου την 1.5.1992 αλλά μαθήματα για το υπόλοιπο του απομένοντος εξαμήνου δεν έκανα συνεχίζοντας ότι έκανα και προηγουμένως.
Το εαρινό εξάμηνο του 1991-92 ενώ βρισκόμουν ακόμα σε εκπαιδευτική άδεια παρουσιάστηκε μια ακόμα ευκαιρία που δεν την περίμενα. Μέχρι τότε η έννοια της ευρωπαϊκής συνεργασίας και των ευκαιριών που παρέχει μου ήταν εντελώς άγνωστες λέξεις. Μετά από μια επίσκεψη ενός ολλανδού συναδέλφου πολιτικού μηχανικού στο ΤΕΙ Καβάλας που έψαχνε συνεργάτες από την ελλάδα και την επίδειξη της ερευνητικής δουλειάς μου στον φορητό μου υπολογιστή βρέθηκα να συμμετέχω σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα χωρίς καλά καλά να το καταλάβω. Με μια επιστολή πρόθεσης που έστειλα με το ζόρι και έκανα ένα ολόκληρο απόγευμα να την συντάξω στα αγγλικά, έγινα συνεργάτης του τότε Rijkshogeschool Groningen στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα EUROTECHNET για το 1992 και έβαλα τις βάσεις για πάρω δική μου χρηματοδότηση με την συνεργασία του Hans van der Laan στα πλαίσια του προγράμματος EUROFORM την επόμενη χρονιά. Το πρώτο πρόγραμμα μου εξασφάλισε δυό ταξίδια στην Ολλανδία το 1993 το δεύτερο πολλά χρήματα για την Ελλάδα και το Εργαστήριο ώστε να αποκτήσω τέτοιο εξοπλισμό που ούτε να τον φανταστώ μπορούσα.
Το καλοκαίρι του 1992 ήταν προβληματικό για την μέση μου που άρχισε να έχει προβλήματα τα οποία δεν είχαν εμφανή αιτία αλλά λογικά εκείνο που έφταιγε ήταν το απαίσιο κάθισμα στο γραφείο και οι πολλές ώρες που περνούσα καθισμένος και σκυμμένος στην οθόνη του υπολογιστή. Κατέφυγα στο Κέντρο Υγείας του Πρίνου που διέθετε ακτινογραφικό μηχάνημα και διαγνώστηκε στένωση μεσοσπονδυλίου χόνδρου χαμηλά στην μέση. Για μερικές μέρες χάσαμε τα μπάνια μας γιατί δυσκολευόμουν να οδηγήσω. Τα προβλήματα πρέπει να είχαν αρχίσει να δημιουργούνται από το ότι το κάθισμα του Ασπραμά είχε αρχίσει να χαλάει και να βουλιάζω χωρίς να το αντιλαμβάνομαι παίρνοντας μια σκυφτή θέση που με κούραζε πολύ στην μέση χωρίς μέχρι τότε να το καταλαβαίνω. Γι’ αυτό όποτε οδηγούσα σε κάπως αρκετή απόσταση, ακόμα και Καβάλα Κεραμωτή, αισθανόμουν να με ενοχλεί η μέση μου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου