Διοίκηση ...χωρίς γραφείο

Το πρώτο εξάμηνο της χρονιάς 86-87 ήταν αναγνωριστικό και πήρα όποιο μάθημα μου έδωσαν, έτσι από τα μαθήματα που έπρεπε να κάνω και τα οποία ήταν Ηλεκτρονικά Ισχύος και Ηλεκτρική Κίνηση μου έδωσαν την Ηλεκτρική Κίνηση ενώ το άλλο το κράτησε ο Τριανταφυλλίδης γιατί το έκανε αυτός την προηγούμενη χρονιά και η δικαιολογία του ήταν ότι όταν ανακοινώθηκε ο διορισμός μου στο διαβιβαστικό έγγραφο είχαν ξεχάσει να γράψουν τα Ηλεκτρονικά Ισχύος και έγραψαν μόνο την Ηλεκτρική Κίνηση. Ετσι οι ώρες μου συμπληρώθηκαν από τα άσχετα μαθήματα Φωτοτεχνία και Υψηλές Τάσεις. Φυσικά και για τα τρία μαθήματα γράφτηκαν Σημειώσεις και οργανώθηκε το πρώτο Εργαστήριο Ηλεκτρικής Κίνησης με δέκα εργαστηριακές ασκήσεις.

Το εαρινό εξάμηνο που ανέλαβα Υπεύθυνος του τμήματος, λόγω αυξημένου διοικητικού έργου, μειώθηκαν οι ώρες μου αλλά επειδή πήρα και υπερωρίες άφησα το μάθημα της Φωτοτεχνίας στον Ψωμιάδη για να το πάρει ως υπερωρία. Εγώ άρχισα τα πήγαινε έλα στην Γραμματεία του τμήματος Ηλεκτρολογίας που είχε ως γραμματέα την Αρετή. Σαν Υπεύθυνος τμήματος μετείχα και στο Συμβούλιο Σχολής αλλά και σε μια νέα επιτροπή Προγραμματισμού και Ανάπτυξης που έφτιαξε ο αντιπρόεδρος και έβαλε όλους τους διδάκτορες που είχαν διοριστεί πρόσφατα για να του εισηγηθούν προτάσεις ανάπτυξης του ΤΕΙ Καβάλας. Πρέπει να είμαστε κάπου 8-9 εκείνο τον καιρό όλοι κι όλοι.

Μετά το Πάσχα αφήσαμε ως συνήθως τα μικρά στην Θάσο και τα Σαββατοκύριακα πηγαινοερχόμαστε στην Θάσο. Σαν Προϊστάμενος δυστυχώς δεν μπορούσα να είμαι όσο άνετος θα ήθελα αν και τυπικά στις 5 Ιουλίου το ΤΕΙ έκλεινε για θερινές διακοπές και σπάνια έβρισκες κάποιον στο γραφείο του, οπότε αφού φροντίζαμε για τα τρέχοντα γύρω στα μέσα Ιουλίου έφευγα και εγώ οριστικά και μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις μπορεί να επέστρεφα για λίγο. Συνήθως έπαιρνα και τον υπολογιστή μαζί μου μπάς και κάνω καμιά δουλειά στις διακοπές που ήταν αφιερωμένες στα μπάνια στην θάλασσα και πολύ σπάνια σε κανένα πότισμα στον κλήρο για μια δυό μέρες. Ο χρόνος μοιραζόταν ανάμεσα στο Λιμένα και στον Πρίνο αλλά στο Καζαβίτι δεν θυμάμαι να πήγαμε ποτέ για να μείνουμε.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ πριν δεν είχα ασκήσει οποιοδήποτε είδος διοίκησης αλλά η βασική αρχή μου ήταν «δείξε το καλό παράδειγμα και πείσε τους όλους να σε ακολουθούν». Το πιο σημαντικό ήταν ότι υπήρχαν πολλοί νέοι και ακόμα δεν είχαμε εσωτερικές αντιθέσεις που είναι λογικό και αναμενόμενο να υπάρχουν. Ο Πυθαγόρας έγινε αντικειμενικά το σημείο συνάντησης και σχεδόν τον περισσότερο χρόνο εκεί τον περνούσαμε. Στον Πυθαγόρα είχαμε δύο ορόφους στους οποίους υπήρχαν τα Εργαστήρια Ηλεκτρικών Μηχανών, Ηλεκτρικών Εγκαταστάσεων, Ηλεκτρικών Συστημάτων Ισχύος και Προγραμματισμού Υπολογιστών στον πρώτο όροφο και στον Δεύτερο Οροφο τα εργαστήρια Ηλεκτροτεχνίας και Μετρήσεων, Ηλεκτρονικής και Αυτομάτου Ελέγχου. Στο υπόγειο ήταν τα βαριά εργαστήρια των μηχανολόγων με τις εργαλειομηχανές. Ο προθάλαμος των Ηλεκτρικών Μηχανών ήταν το μέρος που συνήθως βρισκόμαστε για τις συνεδριάσεις των οργάνων του τμήματος όπου καλούνταν να συμμετέχουν όλοι, να λένε τη γνώμη τους και να ενημερώνονται. Για την θέρμανση υπήρχαν σόμπες πετρελαίου και οι τουαλέττες που ήταν χάλια ήταν εκτός κτιρίου στο πίσω μέρος.

Η ύπαρξη του Γενικού Τμήματος στο οποίο είχαν ενσωματωθεί τα Μαθηματικά, η Φυσική, η Χημεία και ο Προγραμματισμός Υπολογιστών καί δάνειζε εκπαιδευτικούς στα τμήματα ειδικοτήτων ήταν μια ιδιομορφία που δημιουργήθηκε όταν καταργήθηκε η σχολή ως οργανική μονάδα και έσπασε σε επιμέρους τμήματα που απένειμαν πτυχία ειδικοτήτων και είχαν τους δικούς τους σπουδαστές και εκπαιδευτικούς. Υπήρχε ένας γενικός χαμός και έτσι απόλυτος συντονισμός στα μαθήματα του γενικού τμήματος και του τμήματος ηλεκτρολογίας μόνο σε εθελοντική βάση μπορούσε να λειτουργήσει. Σε γενικές γραμμές όμως λειτουργούσε γιατί και ο Θόδωρος όσο και ο Κώστας είχαν τις ίδιες απόψεις για την λεγόμενη εντατικοποίηση των σπουδών που επιδιώκαμε να εφαρμόσουμε. Θεωρητικά υπήρχαν γενικοί κανόνες που καθόριζαν τα βασικά αλλά ο έλεγχος σταματούσε με την παράδοση της βαθμολογίας ενός μαθήματος και πέραν τούτου ουδέν. Αρκούσε δηλαδή η ανάθεση στο ποιος θα κάνει ένα μάθημα που αποφασιζόταν από κάποιο αρμόδιο όργανο και η διαδικασία ολοκληρωνόταν με την κατάθεση της βαθμολογίας με υπογραφή του ατόμου στο οποίο ανατέθηκε το μάθημα. Πολλές φορές ο υπεύθυνος τμήματος ήταν ευτυχής αν μπορούσε να εξασφαλίσει αυτά τα απλά πράγματα και δεν έσκαγε περισσότερο με τα πλήθη των εκτάκτων που υπήρχαν. Οι ενδιάμεσες διαδικασίες φυσικά και υπήρχαν αλλά ποτέ δεν ελεγχόταν ούτε και υπήρχε και η παραμικρή μορφή αξιολόγησης οτιδήποτε, από μάθημα, εκπαιδευτικό, διαδικασίες, απόδοση και παρεχόμενες γνώσεις. Υπογραφές έμπαιναν χωρίς κανέναν έλεγχο γιατί έτσι απαιτούσε ο νόμος και οι εσωτερικοί κανονισμοί αλλά κανείς δεν έδινε σημασία. Όλα κρεμόταν στην καλή διάθεση, θέληση και υπευθυνότητα του καθενός και μόνο. Σπάνια όμως ξέφευγαν κυρίως είτε μετά από προσωπικές κόντρες ή από εξόφθαλμες ανεπάρκειες ή και διαμαρτυρίες σπουδαστών όταν δεν συμβάδιζαν οι απαιτήσεις εξέτασης με τις παροχές στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θυμάμαι μερικές εξαιρετικές περιπτώσεις που δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά πράγματα, κυρίως λόγω του ανεξέλεγκτου του γενικού τμήματος που έδινε το πρώτο παράδειγμα στα πρώτα εξάμηνα και μας χαλούσε μόνιμα την πιάτσα. Φρέσκος σαν προϊστάμενος, κάπου τον Φεβρουάριο του 87 στον Κατσόμαλλο πάω στην Γραμματεία πολύ πρωϊ γιατί είχα μάθημα. Περνώντας βλέπω μια γεμάτη αίθουσα όπου δεν ακουγόταν κίχ. Ηταν οι πρωτοετείς μας του εαρινού εξαμήνου που περίμεναν στις 8.15 τον καθηγητή για το πρώτο μάθημα. Κάπου στις 8.30 χτυπάει δειλά δειλά η πόρτα της γραμματείας… έχουμε μάθημα αλλά ο καθηγητής δεν ήρθε. Τηλέφωνο αμέσως η Αρετή, ήξερε τι συμβαίνει. Σε λίγο ακούμε δυνατές φωνές από την αίθουσα. Αντε πάτε να βρείτε κανένα σπίτι… πρωϊ πρωϊ για μάθημα ήρθατε, την άλλη φορά! Φυσικά την επόμενη φορά παρόντες θα ήταν οι μισοί. Άλλος μπαίνει και αρχίζει να γεμίζει τον πίνακα χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τίποτα. Στο τέλος της ώρας σκάει το μυστικό…. Μην ανησυχείτε όλοι περνάτε το μάθημα αν φτάσετε στο πτυχίο με πέντε, αν θέλετε να πάρετε παραπάνω πρέπει να γράψετε πολύ καλά. Την επόμενη φορά κανένας στην αίθουσα γιατί δεν καταλάβαινε τίποτα μια και τα μαθηματικά δεν ήταν και το φόρτε τους. Ενας άλλος μπαίνει στην αίθουσα, κάθεται στην έδρα και ανοίγει την αθλητική εφημερίδα και πιάνει κουβέντα για τον Αρη, τον Πάοκ, τον ΑΟΚ κλπ, περνάει η ώρα, την άλλη φορά ούτε οι μισοί…. Τα ίδια…. Την τρίτη φορά σχεδόν κανένας και στο τέλος όλοι περνάνε χωρίς πρόβλημα. ΔΕΝ ήταν έτσι οι περισσότεροι, αλλά και οι λίγοι που ήταν κατέστρεφαν το ξεκίνημα που προσπαθούσαν οι υπόλοιποι οι οποίοι θα ήθελαν να είναι τουλάχιστον τυπικοί.  Το βασικό πρόβλημα με τους σπουδαστές ήταν οτι  κακομάθαιναν και μόνο όταν έφταναν στα μεγάλα εξάμηνα στρώνονταν να διαβάσουν με αποτέλεσμα να χάνουν χρόνο στις σπουδές τους.

Ο χορός του ΤΕΙ στο κέντρο Μιχάλης τον Μάρτιο του 1987. Με τον παλιό μου συμμαθητή στο Γυμνάσιο Παντελή. Από την φωτογραφία αντιλήφθηκα ότι τα μαλλιά μου έκαναν φτερά νωρίς νωρίς.