Το πρώτο βήμα

 

Κάπου στην αρχή του καλοκαιριού του 1963 ήρθε η ώρα για το πρώτο μεγάλο βήμα της ζωής. Η πρώτη απόπειρα απογαλακτισμού από την οικογενειακή θαλπωρή. Μόλις πήραμε το απολυτήριο του δημοτικού στο χέρι έπρεπε να δοκιμάσουμε την αξία μας έξω από το κλειστό περιβάλλον του μικρού χωριού. Επρεπε να δώσω εξετάσεις για την εισαγωγή στο Γυμνάσιο της Καβάλας.

Δυό μέρες πριν από τις γραπτές εξετάσεις πρωϊ πρωϊ ξεκινήσαμε με τον πατέρα μου για το δεύτερο σημαντικό ταξίδι στην Καβάλα (το πρώτο ήταν η εγχείρηση αμυγδαλών στην Δευτέρα δημοτικού). Δεν θυμάμαι πως κατεβήκαμε στην Σκάλα αλλά φτάσαμε πολύ νωρίς. Η μέρα εξαιρετική λιακάδα και η θάλασσα λάδι. Πρώτο πλοίο πρωϊ πρωϊ ο Κανατσούλης, πετρελαιοκίνητο καϊκι που έκανε ακόμα την συγκοινωνία και λίγο αργότερα κατέφθανε από το Λιμένα ο ΑΛΕΞΗΣ. Βιαστικοί μπήκαμε στο παραδοσιακό μέσο θαλάσσιας μεταφοράς και ντούκου ντούκου βάλαμε πλώρη για την Καβάλα όπου έπρεπε να φτάσουμε σε λιγότερο από 2 ώρες σύμφωνα με το πρόγραμμα. Μόλις βγήκαμε από τον κόλπο του Πρίνου η θάλασσα άρχισε να κάνει μικροκυματάκια και ένα βοριαδάκι έκανε την εμφάνισή του δροσιστικό και απαλό στην αρχή αλλά όσο περνούσε η ώρα δυνάμωνε ολοένα και μαζί του και τα κύματα και τα κουνήματα του καϊκιού. Τα κύματα αφρισμένα κτυπούσαν το ξύλινο σκαρί που έτριζε και ανεβοκατέβαινε σαν καρυδότσουφλο. Μπήκαμε στην κάμαρα θέλοντας και μη. Εκεί ένας ψιλοχαμός με ορισμένους στομαχικά ευαίσθητους γινόταν. Εγώ ευτυχώς αρκετά ανθεκτικός παρά το γεμάτο με γάλα στομάχι μου. Οσο πηγαίναμε προς την Καβάλα, τόσο δυνάμωνε και ο αέρας και τα κύματα. Σε λίγο το συνήθισα παρά το ότι ψιλοφοβήθηκα. Κάπου μιάμιση ώρα μετά, όταν πιά βλέπαμε μπροστά μας κατακάθαρα την Καβάλα ο αέρας έκοψε, η θάλασσα μαλάκωσε και τα κύματα έπαψαν να βρέχουν το κατάστρωμα. Βγήκαμε έξω και χαρήκαμε την εικόνα της Παναγίας με το κάστρο στην κορυφή της, τους μύλους του Νικολετόπουλου και το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Μπήκαμε στο λιμάνι μαζί με τον ΑΛΕΞΗ και αράξαμε μπροστά στο κτίριο του Λιμενικού Ταμείου. Πατήσαμε σε σταθερό έδαφος και κάπως συνήλθα από το κούνημα.

Με τα πόδια σιγά σιγά ανηφορίσαμε για το σπίτι της θείας μου λίγο παρακάτω από το σχολείο των Ποταμουδίων. Τότε τηλέφωνα δεν υπήρχαν και δεν μας περίμεναν αλλά φυσικά ήξεραν ότι θα πάμε, δεν ξέρω πως. Οι εξετάσεις ήταν την επόμενη μέρα. Στο σπίτι της θείας μου έμενε τότε και ο θείος μου Νίκος Παπάνθιμος, φιλόλογος καθηγητής στο Γυμνάσιο Θηλέων εκείνη την χρονιά. Ο πατέρας μου, που ήταν θείος του, αρπάζει την ευκαιρία να τον ρωτήσει για τις εξετάσεις και να του ζητήσει να με προετοιμάσει και να με δοκιμάσει. Με κλείνει στο δωμάτιο και αρχίζει να με ξεψαχνίζει ρωτώντας με διάφορα πράγματα από γραμματική, γλώσσα, ιστορία, γεωγραφία και ότι νόμιζε ότι πρέπει να ξέρω. Στην αρχή ήμουν λίγο σφιγμένος αλλά μετά πήρα μπρός και τα μαθήματα του άλλου θείου Νίκου των τελευταίων δύο χρόνων με είχαν ξεστραβώσει αρκετά. Όταν μετά από κοντά δυό ώρες βγήκαμε από το δωμάτιο, ο πατέρας μου τον ρώτησε όλο αγωνία. Τι λές θα τα καταφέρει; Μην τον φοβάσαι ήταν η απάντηση.

Την άλλη μέρα με πήρε ο πατέρας μου από το χέρι πρωϊ πρωϊ και με τα πόδια φυσικά πήγαμε στο Γυμνάσιο Αρρένων, στην άλλη άκρη της Καβάλας, για να δώσω εξετάσεις. Εγώ λίγο είχα πάρει κάποιο θάρρος όταν είδα ότι τα κατάφερα την προηγούμενη μέρα στα προφορικά. Μέγα πλήθος οι υποψήφιοι από όλα τα Δημοτικά της Καβάλας, της Θάσου και των γύρω χωριών. Δεν θυμάμαι καθόλου τα θέματα και τα μαθήματα των εξετάσεων αλλά δεν μου φάνηκαν ιδιαίτερα δύσκολα. Την άλλη μέρα αφήσαμε την Καβάλα και με τον ΑΛΕΞΗ βέβαια επιστρέψαμε και γραμμή για το χωριό. Το τελευταίο ξένοιαστο καλοκαίρι που πέρασε όπως και όλα τα καλοκαίρια. Τον Σεπτέμβριο πήραμε πάλι το δρόμο με τον πατέρα μου για την Καβάλα, εγώ υποθέτοντας ότι έχω περάσει τις εξετάσεις αλλά φαντάζομαι ότι ο πατέρας μου θα είχε μάθει μέσω του θείου μου Νίκου αλλά δεν θυμάμαι να μου το είπε.